TRIGGER WAARSCHUWING | Dit artikel gaat over gevoelige onderwerpen, zoals een eetstoornis en suïcidale gedachten.
Droevig, alleen en een verloren gevoel
Ik zie het niet meer voor me, geen enkel doel.
Het enige wat mij nog kan bereiken bent U, mijn God.
Maar zelfs hierin raak ik steeds verder verdwaald, steeds meer op slot.
Ik blijf dankbaar voor het leven dat U mij heeft gegeven.
En blijf genieten van de kleine momentjes, ook al zijn die maar even.
Ik geef mij over Heer, ik geef me aan Uw handen.
Door U kan ik ze afweren Heer, de vurige pijlen van het kwade die in mij branden.
Ik vertrouw op U, mijn God, en weet dat ook mijn redding zal komen.
Een leven dicht bij U, is waar ik van kan dromen.
Zo dankbaar Heer, om U naast mij te hebben in deze strijd.
U houdt mij vast, ook al raak ik mezelf soms helemaal kwijt.
Kailey
“Ik had totaal geen levensvreugde en was de hele dag met eten en afvallen bezig.” In haar slaapkamer dicht Kailey (20) over haar innerlijke gevecht met haar eetstoornis. “Het was als een strijd zonder einde”, vertelt ze. “Ik voelde me constant verloren en dacht dat dat gevoel nooit zou verdwijnen. Het leek alsof het pas zou stoppen als ik opgaf, door niet meer te eten.”
Toch kreeg ze in die periode ook een sprankje hoop. Tijdens haar behandeling bij De Hoop vond ze haar weg naar God. Kailey: “Bij de intake gaf ik nog aan dat ik het christelijk geloof niet wilde betrekken bij mijn behandeling, want ik was niet gelovig. Langzaam veranderde dat. Na een aantal maanden merkte ik dat ik er wél voor openstond. Ik ging mee naar een lofprijsavond op Dorp De Hoop en behandelaren bemoedigden mij, bijvoorbeeld door het sturen van lofliederen. Ik vond mijn weg naar God en weet dat ik altijd bij Hem mag komen om te schuilen.” Ondanks deze nieuwe hoop bleef haar leven donker. Kailey: “Ik leefde voor het in stand houden van mijn eetstoornis. Tegelijkertijd wilde ik niet meer leven. Twee keer per week volgde ik behandelingen bij De Hoop. Ik wilde beter worden, maar mijn eetstoornis niet. Ik kreeg steeds meer suïcidale gedachten.”
Leugen
Voordat Kailey in therapie ging, mocht niemand iets weten van haar eetstoornis. “Ik zei tegen mezelf: ‘zolang ik niet weet dat ik een eetstoornis heb, is het er niet.’” Twee jaar lang sprak Kailey er met niemand over, terwijl ze het gevoel had dat ze in zichzelf verdronk. Uiteindelijk vertelde ze het tegen haar ouders. “Dat vond ik ontzettend moeilijk, omdat ik zelf niet wilde accepteren dat ik anorexia had. Tegen andere familieleden zei ik dat het goed ging. Ik reageerde boos toen mijn moeder zei: ‘Iedereen ziet het toch aan je? Je kunt het niet verbergen.’ Nu zie ik dat ze gelijk had. Toen ik een paniekaanval kreeg op de camping met familie erbij, kon ik het niet meer verbergen. Iedereen reageerde heel warmhartig, ze wilden er allemaal voor mij zijn, terwijl mijn eetstoornis me altijd had verteld dat niemand mij wilde helpen. Dat bleek een leugen.” Kaileys familie verwijt haar niets. “Dat zou ik ook als advies geven als je iemand met een eetstoornis wilt helpen. Kijk naar wat diegene écht nodig heeft en ga zeker niet in de aanval. Dwingen helpt sowieso niet. Sinds ik zo ziek ben geweest, is mijn band met mijn ouders enorm sterk geworden. Ze bleven naast mij staan. Ik ben nu open over mijn gevoelens en over hoe ik in het leven sta.”
“Sinds ik zo ziek ben geweest, is mijn band met mijn ouders enorm sterk geworden.”
Verpleegkundige
“Als kind was ik minder open en streefde ik er altijd al naar om alles goed te doen”, vertelt Kailey. “Ik haalde veel vreugde uit het leven en mijn thuis was fijn. Ik kreeg veel voldoening van het helpen van anderen, maar tegelijkertijd was dat soms zwaar. Mijn ouders zijn beiden ernstig ziek geweest. Voor hen én mijn broers wilde ik zorgen, omdat ik zag dat ze het allemaal moeilijk hadden. Ondanks die heftige periodes kreeg ik veel liefde en steun en had ik een fijne jeugd. Mijn middelbare schooltijd verliep zó goed dat ik de tweede klas mocht overslaan.” Docenten adviseerden zelfs een niveau hoger, maar Kailey bleef bij haar eigen plan. “Ik wilde verpleegkundige worden en zo snel mogelijk aan het werk gaan.” Toch bleef het niet zo voorspoedig gaan. De coronatijd brak aan. “Doordat er zoveel leuke dingen wegvielen, voelde ik me vaak rot. Ook kreeg ik op mijn veertiende een ongezonde relatie die vier jaar duurde.
Gedachten als: ‘ik ben niet goed genoeg en alle nare dingen zijn mijn schuld’ kreeg ik steeds vaker. Ik zat niet goed in mijn vel en kreeg een ongezonde obsessie voor afvallen en sporten.”
Hulp
“In het examenjaar van mijn mbo-studie verpleegkundige ging hetsteeds slechter. Ik werkte vier dagen in de week en volgde op twee andere dagen therapie bij De Hoop. Die behandelingen duurden langer dan verwacht. Ik haalde mijn diploma, maar het ging heel slecht met mij. Ik was alleen nog maar met mijn eetstoornis bezig. Als ik wakker werd, dacht ik: ‘oh, ik moet weer.’ Ik had totaal geen levensvreugde en was de hele dag met eten en afvallen bezig. Ik moest van mezelf bijvoorbeeld tien kilometer lopen en telde de hele dag calorieën bij alles wat ik at. Op een gegeven moment moest ik me ziekmelden. Dat vond ik heel moeilijk. Ik had namelijk vaak gedachten als: ‘Ik ben niet ziek genoeg, ik heb niks. Ik verdien geen hulp.’ Hulp ontvangen vind ik nog altijd lastig omdat ik altijd alles zelf wil oplossen. Door wat ik heb geleerd, kan ik wel sneller dingen loslaten. Als ik mezelf namelijk geen liefde geef, kan ik anderen ook geen liefde geven.”
Gedichten
Die hulp moest ze ook accepteren toen ze steeds verder weggleed in een donker dal. Kailey werd opgenomen in een kliniek voor eetstoornissen in Zeeland. “Dat was een moeilijke tijd. Ik was ver weg van mijn familie en mijn bekende leefomgeving en wilde zó graag terug naar huis, maar niemand vond dat een goed idee. Ik voelde me heel eenzaam. Achteraf gezien had iedereen het beste met mij voor. Een lichtpuntje was dat ik de meiden daar kon bemoedigen met mijn gedichten, waarin ik deelde dat God mijn houvast is. Uiteindelijk kwam ik weer in contact met De Hoop en samen met behandelaren maakte ik een plan. Ik kon terug naar huis én volgde therapie. Ik dacht altijd dat mijn eetstoornis voortkwam uit een laag zelfbeeld, maar ik ontdekte dat het kwam door trauma’s uit het verleden. Daar moest ik aan werken.”
Hard werken
Naast haar behandeling voor haar eetstoornis krijgt Kailey ook traumatherapie en EMDR-behandelingen. “Sindsdien spoken alle gebeurtenissen uit het verleden niet meer continu door mijn hoofd”, vertelt Kailey. “Dingen die vroeger tegen mij werden gezegd en die ik geloofde, zie ik nu niet meer als waarheden.” Het bleef hard werken en doorzetten voor Kailey. “Na iedere therapiesessie was ik gesloopt. Dat voelde als falen. Alsof ik het niet aankon. Ik zei veel afspraken af door de vermoeidheid en ik lag veel op bed. Maar ik wílde door. Ik heb geleerd dat ik niet alleen moet willen, maar het ook moet doen. Met alleen beter willen worden, kwam ik er niet.”
Herstelproces
Tussen de intensieve therapiesessies door ontmoet Kailey haar vriend. “Ik kende hem via de middelbare school. Hij was op dat moment de enige persoon met wie ik kon praten, zonder dat ik me veroordeeld voelde. Hij gaf me het gevoel dat ik mocht leven. Hij liet me dingen eten die ik wilde proberen, maar niet durfde, zoals Maoam snoepjes. Ik was bang voor paniek en een schuldgevoel na het eten, maar dat kreeg ik niet.” Ook haar hond speelde een grote rol tijdens haar herstelproces. “Hij is mijn beste maatje en ik kon hem niet alleen laten.” Langzaam begon alles in beweging te komen. Alle kleine overwinningen samen zorgden ervoor dat haar herstel zichtbaar vooruitging. “Ik betrok God in iedere stap van mijn proces. In oktober vorig jaar had ik mijn eindgesprek bij De Hoop, het ging toen al enkele maanden heel goed met mij.”
“Nu kan ik gemakkelijk tegen die gedachten zeggen: ‘ik weet wel beter.’”
Leugens
Kailey werkt nu weer fulltime als verpleegkundige in het ziekenhuis. “Laatst verzorgde ik een meisje met anorexia. Ik heb tegen haar gezegd dat ze moet volhouden en dat ze alle hulp moet accepteren die aangeboden wordt. Ze voelde zich door mij begrepen en ik ben dankbaar dat ik deel mocht uitmaken van haar proces. Ik vond het lastig om haar niet die switch te zien maken die ik heb gemaakt. Uit ervaring weet ik dat er op een gegeven moment een knop om kan gaan waarbij je beseft dat gedachten als ‘ik ben niet goed genoeg, alles is mijn schuld’ leugens zijn. Vaak denkt iemand met anorexia dat het bij hem of haar anders afloopt dan bij anderen. Maar dat is niet zo; het enige doel van een eetstoornis is om je dood te krijgen.
Echt niet om je mooi en slank te maken. En een succesvol leven leiden met een eetstoornis? Dat is niet mogelijk.” Toch kunnen negatieve gedachten na herstel nog opkomen. Kailey: “Maar nu kan ik gemakkelijk tegen die gedachten zeggen: ‘ik weet wel beter. Het zijn leugens.’ En als het misgaat? Dan trek ik op tijd aan de bel. Dat voorkomt veel. Herken jij je in mijn verhaal? Praat dan met een vriend, vriendin of iemand die je vertrouwt, want het hebben van een eetstoornis is heel eenzaam.”
Gedichtenbundel
Nu haar eetstoornis achter haar ligt, kan Kailey zich focussen op haar toekomstplannen. “Ik wil een bundel maken van alle gedichten die ik heb opgeschreven, zodat anderen met een eetstoornis zich begrepen en minder alleen voelen. Ook wil ik ze bemoedigen.” Tegelijkertijd werkt ze stap voor stap aan haar toekomst. “Ik wil mijn werk uitbreiden, doorstuderen en een gezonde relatie met mijn lichaam en voeding behouden. En ik wil steeds dichter naar God toegroeien. Ik dank Hem dat het zo goed gaat, want het leven is zo mooi, dat wil ik niet laten gaan door leugens in mijn hoofd.”
“Mijn hond is mijn beste maatje en ik kon hem niet alleen laten.”
Vandaag de dag dat mijn herstel in het licht werd gebracht.
Iets wat ik precies een jaar geleden nooit had verwacht.
Wat is het mooi om deze woorden uit te kunnen spreken
en te weten dat mijn doel is behaald.
Wetende dat ik dit niet zonder U had gekund,
en U dit allang met Uw bloed heeft afbetaald.
Heer, ik ben U zo dankbaar voor Uw goedheid
en liefde die U mij heeft gegeven.
De goedheid en liefde,
die ik nu mag uitstralen naar ieder mooi mensenleven.
Heer, wat is het leven toch mooi en bijzonder.
Ik blijf het vertellen, de weg naar mijn herstel, blijft zo bijzonder!
Een donkere strijd waar nooit een einde aan leek te komen.
Maar toen was het daar, die waterval aan kracht,
liefde en sterkte, die maar bleef stromen.
Volhouden, hopen en geloven is wat ik altijd ben blijven doen.
Wat mij heeft gebracht naar wie ik ben nu,
en ervoor zorgt dat ik nooit meer terug wil naar toen.
Mijn dankbaarheid is zo groot en zal ik altijd blijven
benoemen met smacht.
Mijn verhalen te delen met anderen,
om ook hun te vertellen dat U ook op hen wacht.
Kailey
Heb je zelf suïcidale gedachten of maak je je zorgen om iemand anders? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 113 of www.113.nl.