Het verhaal van de Friese Kornelis is bijzonder. Op zijn veertiende ontmoet hij in Polen de liefde van zijn leven. Het IJzeren Gordijn bestaat in die tijd nog, maar Kornelis weet haar naar Nederland te krijgen. Een jaar later ‘moeten’ ze trouwen, omdat ze een kindje verwachten. Speciaal voor de trouwdag koopt Kornelis zijn allereerste paar schoenen. De dag erna heeft hij zijn klompen alweer aan.

Samen krijgen ze drie dochters, ze zijn gelukkig. Maar aan het mooie verhaal van Kornelis komt een abrupt einde als zijn vrouw ziek wordt en overlijdt. Na een paar jaar ontmoet hij een nieuwe vrouw, waarmee hij nog twee dochters krijgt. De relatie houdt helaas geen stand. Zijn tweede vrouw vertrekt, samen met de baby en hun zesjarige dochter. Kornelis mag ze niet meer zien.

Kornelis mist zijn kinderen enorm, hij is 24 uur per dag met ze bezig. Alleen als hij drinkt, vergeet hij zijn zorgen even. Zo begint zijn alcoholprobleem. Kornelis vertelt: “Alles wat ik te pakken kreeg, nam ik. Als het maar verdoofde.” Een paar ingewikkelde jaren volgen. Door zijn gebruik gaat het van kwaad tot erger: “Ik stal ook alles wat los en vast zat, omdat ik geld nodig had.” Via de Reclassering moet Kornelis hulp zoeken. Zo komt hij bij Terwille terecht.

Nu is Kornelis alweer vijftien jaar gestopt met drinken. Na een periode in een ontwenningskliniek en in verschillende beschermde woonvormen, is hij weer in Friesland gaan wonen samen met zijn hondje Famke. Thuis krijgt hij ondersteuning van Terwille. Zij begeleider Janneke komt eens in de twee weken bij hem langs. Janneke vertelt: “We werken er bijvoorbeeld aan dat hij niet in een sociaal isolement terecht komt.”

Kornelis komt niet zo makkelijk uit zijn woorden en vindt het moeilijk om zich verstaanbaar te maken. Maar met Janneke kan hij praten over zijn grote verdriet over zijn dochters: “Janneke kent mij en ze begrijpt mij. Bij Terwille heb ik een naam.”